Poszukiwanie Światła / Lampy sygnałowej US Navy

ZASTOSOWANIE POSZUKIWACZY MORSKICH PODCZAS II WOJNY ŚWIATOWEJ

Ten rodzaj sygnalizacji i oświetlenia był używany na okrętach wojennych II wojny światowej, na przykład na 'Destroyer Escort' (DE). Zniszczyciel eskortowy był klasyfikowany przez Marynarkę Wojenną Stanów Zjednoczonych w XX wieku jako okręt wojenny zaprojektowany do eskorty konwojów handlowych.

Statki stosowały system sygnalizacji poprzez nadawanie sygnałów Morse'a za pomocą migającego światła, wykorzystując lampy sygnałowe o średnicy 12" i 24". Było to szybkie medium komunikacyjne, jednak rzadko używane w nocy ze względu na ryzyko odkrycia pozycji przez wroga. Do maskowania jasnych światel lamp sygnałowych używano podczerwonych soczewek z osłoną, aby ograniczyć ich widoczność.

Te światła były zaprojektowane do sygnalizacji, wizualnych poszukiwań, nawigacji oraz kontroli pożarowej. To światło było wyposażone w rączkę po obu stronach tuby dla operatorów lewo- i praworęcznych do przesyłania sygnałów Morse'a wizualnie (świetlnie). 24-calowy łuk węglowy był bardzo jasny i sygnały (w nocy) mogły być odbijane od chmur oraz wokół krzywizny ziemi. Wśród komunikatorów wizualnych mówi się, że sygnał Morse'a nadany światłem potwierdzono (przez radar) na dystansie do dwóch statków oddalonych o 80 mil!

24-calowy reflektor jest wszechstronnym źródłem światła, choć można go wykorzystać do celów kontroli pożarowej, generalnie służy do długozasięgowej sygnalizacji. Te reflektory nie są wyposażone w zdalne sterowanie do obracania i podnoszenia. Lampka czasami jest wyposażona w zdalne sterowanie klucza sygnałowego. Ta lampa ma zarówno przysłonę, jak i przesłonę.

Sprawdź pełną historię lampy sygnalizacyjnej General Electric na USS Slater: https://ussslater.org/signal-bridge

WYMAGANIA REFLEKTORA MORSKIEGO

Reflektor morski musi mieć wąski, ołówkowaty promień świetlny. Światło musi być nienaświetlone i o niebiesko-białym odcieniu. Powinno prawidłowo funkcjonować z każdej pozycji, w każdych warunkach atmosferycznych i zapewniać bezproblemową pracę przez długi okres.

TEORIA REFLEKTORA WĘGLOWEGO

Gdy przez dwa druty węglowe przepływa prąd elektryczny o umiarkowanym napięciu, w punkcie styku wytwarza się znaczne ciepło. Jeśli teraz druty węglowe są oddzielone na niewielką odległość, zapala się arc węglowy. Akt nawiązywania kontaktu między dwoma węglami jest konieczny do rozpoczęcia łuku i nazywa się „zapłonem łuku”. Kiedy kontakt następuje po raz pierwszy, przez węgle przepływa wysoki prąd. Wysoki prąd generuje ciepło, które paruje miękkie wnętrze węgla dodatniego. Ten opar z kolei działa jako przewodnik prądu, gdy węgle są oddzielane. W miarę wzrastania odległości między węglami wzrasta oporność obwodu łuku. Opar węglowy koncentruje się w postaci małej kuli w zagłębieniu węglowym dodatnim. To zagłębienie nazywa się „kraterem”. Ta kula płonącego gazu w kraterze jest intensywnie jasna i znajduje się w punkcie ogniskowym reflektora. Reflektor w ten sposób projekuje światło z krateru łuku w postać promienia światła, tak samo jak reflektor w samochodzie projekuje światło z filamentu lampy w postać wiązki świetlnej. Wysokowydajne łuki działają na tej samej zasadzie co łuki o niskiej wydajności, z tą różnicą, że zwiększa się prąd oraz zmniejsza się średnica węgla, aby uzyskać bardziej błyszczące i skoncentrowane źródło światła.

Lampa węglowa była zaprojektowana do pracy w szereg z reostatem (który był zamontowany poniżej pokładu) z d-c o napięciu od 105 do 125 voltów.

Prąd łuku musiał być dostosowany do 75-80 amperów przy 65-70 voltach na łuku. Jeden zestaw węgli palił się przez około 1½ godziny.