Haubica M2A1 105 mm z 1944 roku

Haubica 105 mm, a konkretnie model M2A1 (później przemianowany na M101), została opracowana przez Departament Artylerii Armii Stanów Zjednoczonych i weszła do służby w 1941 roku. Zaprojektowana z myślą o mobilności, niezawodności i precyzji, stała się kluczowym działem artyleryjskim dla amerykańskich sił podczas II wojny światowej. Jej rozwój miał na celu dostarczenie wszechstronnej haubicy polowej zdolnej do skutecznego rażenia wrogich wojsk, umocnień oraz lekkich pojazdów opancerzonych. Wyprodukowano 10.200 egzemplarzy podczas wojny.
Jedna na pięć pocisków wystrzelonych przez Armię Stanów Zjednoczonych podczas II wojny światowej to był pocisk wysokotonażowy 105 mm. Ważył 42 funty i był "półstały", co oznaczało, że był dostarczany jako kompletny pocisk, ale łuska mogła być usunięta z ładunku, a liczba z siedmiu ładunków prochowych mogła być dostosowywana w celu zmiany zasięgu.

Producent

Działo 105 MM M2A1 zostało wyprodukowane przez firmę Chain Belt Company w Milwaukee w stanie Wisconsin. W 1944 roku firma zaczęła również produkować karabiny, działa, działa przeciwlotnicze (karabiny), wieżyczki czołgów, podnośniki amunicji dla jednostek morskich oraz wieżyczki, gąsienice i osłony armatnie dla LVT(A)-1 Alligator w związku z rosnącym zapotrzebowaniem ze strony armii.

Model

Różnice między działami M2 a M2A1 obejmowały pewne modyfikacje w mechanizmie zamka. Oryginalna przyczepa M2 miała hamulce elektryczne (zasilane z małej baterii umiejscowionej z tyłu prawego wózka), natomiast w późniejszej przyczepie M2A1 hamulce zostały usunięte (chociaż w niektórych przypadkach pojemnik na baterie mógł pozostać na unowocześnionych przyczepach M2). W sierpniu 1943 roku wprowadzono wersję przyczepy M2A2 z większą osłoną i zamontowanym "buforem", oraz mechanicznym mechanizmem skrętowym w obudowie.

Wdrożenie

W trakcie II wojny światowej amerykańskie pułki artylerii składały się z sztabu, jednego batalionu artylerii 155 mm oraz trzech batalionów artylerii 105 mm. Zarówno bataliony 155 mm, jak i 105 mm dysponowały dwanaście armat każda, podzielonych na trzy baterie po cztery działa. Dawało to każdemu pułkowi łącznie dwanaście dział 155 mm oraz trzydzieści sześć dział 105 mm.

Wprowadzony przede wszystkim przez amerykańskie jednostki piechoty i artylerii, haubica 105 mm brała czynny udział zarówno w europejskim, jak i pacyficznym teatrze działań, a także w kolejnych konfliktach, takich jak wojny koreańska i wietnamska. Znana z trwałości i łatwości obsługi, stała się podstawowym elementem arsenalu artyleryjskiego na całym świecie i została zakupiona przez 67 różnych krajów, z wieloma armiami przyjmującymi model M101 po II wojnie światowej.