1943 105 mm fiński działek polowy 105 H 37-10 (33)

Typ działa polowego 105 H 37-10 to fińska hybrydowa modyfikacja oparta na radzieckim moździerzu 122 mm model 1910-1930 (122 H/10-30). Modyfikacja polegała na tym, że wewnętrzna lufa z moździerza 105 mm model 1937 (105 H/37) została zainstalowana w rękawie oryginalnej radzieckiej lufy, zmodyfikowanej do użycia fińskiego standardowego amunicji 105-mm dział.
Zatem cała lufa ma dwa numery identyfikacyjne: radziecki w rękawie oraz numer wewnętrznej lufy. Wewnętrzne lufy były produkowane przez fińską firmę Tampella na licencji szwedzkiej firmy Bofors w latach 1943-1945. Pierwotnie moździerz został zbudowany przez Zakład Permski w Związku Radzieckim.

Armia fińska zdobyła około 30 dział tego typu podczas Wojny Zimowej oraz dodatkowe 145 w Wojnie Kontynuacyjnej. W 1944 roku zakupiono jeszcze 72 z Niemiec. W służbie fińskiej działo zostało oznaczone jako 122 H/10-30. Zgodnie z fińskimi źródłami, te działa wystrzeliły 369,744 pocisków w walce przeciwko Związkowi Radzieckiemu; 20 sztuk zaginęło. Haubica pozostała w służbie przez jakiś czas po wojnie. Finowie zmodernizowali w podobny sposób większość 40 M1910, które posiadali od Wojny Domowej, co zaowocowało działem oznaczonym jako 122 H/10-40. Działa były używane podczas Wojny Kontynuacyjnej.

Howitzer miał dzielony ciąg z zawieszonymi spadami, osłoną działa oraz, początkowo, drewnianymi kołami z stalowymi obręczami. Później, w trakcie wojny, stare drewniane koła zastąpiono nowymi kołami tarczowymi pokrytymi gąbkowym gumą. Koła wyposażone były również w wbudowany system hamulcowy. System odrzutu poniżej lufy był typowym rodzajem pneumatyczno-hydraulicznym. System zamka z półautomatycznym, pionowym zamkiem suwakowym (po oddaniu strzału system usuwał zużytą łuskę i automatycznie przygotowywał się do załadunku następnego strzału) zastosowany w haubicy pozwalał na dość wysoką szybkostrzelność - 10 strzałów na minutę. Wylot lufy był wyposażony w perforowany hamulec wylotowy, a system celowniczy był typowym celownikiem tarczowym. Lufa haubicy miała autofregatowaną budowę (innymi słowy: nie miała rękawów). Haubica mogła być ciągnięta zarówno przez konie, jak i przez pojazdy mechaniczne. Amunicja miała rodzaj typu osadzonego w naboju z 6 rozmiarami ładunku miotającego. Wóz asystujący używany z haubicą zawierał cztery naboje.

Więcej informacji na temat M122 w użytkowaniu rosyjskim:
https://en.topwar.ru/142666-artilleriya-krupnyy-kalibr-122-mm-gaubica-obrazca-1910-30-gg-ustarevshiy-geroy-voyny.html