105 mm fińska haubica polowa 105 H 37-10 (33)

Typ działa polowego 105 H 37-10 to fińska hybrydowa modyfikacja oparta na radzieckim haubicy 122 mm model 1910-1930 (122 H/10-30). Modyfikacja polegała na zainstalowaniu wewnętrznej lufy z haubicy 105 mm model 1937 (105 H/37) w rękawie oryginalnej radzieckiej lufy, zmodyfikowanej do użycia fińskiego standardowego amunicji 105 mm.
Zatem cały lufa ma dwa numery identyfikacyjne: jeden radziecki w rękawie oraz numer wewnętrznej lufy. Wewnętrzne lufy zostały wyprodukowane przez fińską firmę Tampella na licencji szwedzkiej firmy Bofors w latach 1943-1945. Pierwotnie haubica została zbudowana przez Zakład Perm w Związku Radzieckim.

Armia fińska przejęła około 30 dział tego typu w czasie Wojny Zimowej, a następnie 145 w czasie Wojny Kontynuacyjnej. Dodatkowe 72 zakupiono z Niemiec w 1944 roku. W służbie fińskiej działo oznaczono jako 122 H/10-30. Według fińskich źródeł, działa te wystrzeliły 369 744 pociski w walce przeciwko Związkowi Radzieckiemu; 20 sztuk zostało utraconych. Haubica pozostała w służbie przez jakiś czas po wojnie. Fińczycy zmodernizowali również w podobny sposób większość z 40 M1910, które posiadali od czasów Wojny Domowej, co zaowocowało działem oznaczonym jako 122 H/10-40Działa były używane w Wojnie Kontynuacyjnej.

Haubica miała dzielony ciąg z zawiasowymi lemieszami, osłoną działa oraz początkowo drewnianymi kołami z stalowymi obręczami. Później, w trakcie wojny, stare drewniane koła zostały zastąpione nowymi kołami tarczowymi pokrytymi gumą kompozytową. Koła były również wyposażone w wbudowany system hamulcowy. System odrzutu znajdujący się pod lufą był typowym rozwiązaniem pneumatyczno-hydraulicznym. System zamka z półautomatycznym, pionowym suwakowym zablokowaniem (po oddaniu strzału system usunął użyty łuski i przygotował się do załadowania następnego strzału) używany w haubicy umożliwiał stosunkowo wysoki wskaźnik ognia - 10 strzałów na minutę. Wylot lufy był wyposażony w perforowany hamulec wylotowy, a system celowniczy był standardowym celownikiem tarczowym. Lufa haubicy miała strukturę autofregatową (innymi słowy: nie miała rękawów). Haubica nadawała się zarówno do ciągnięcia konnego, jak i do holowania zmotoryzowanego. Amunicja miała rodzaj z osadzeniem łuski z 6 różnymi rozmiarami ładunków wybuchowych. Wóz zaprzęgowy używany z haubicą zawierał cztery naboje.

Więcej informacji na temat M122 w użyciu rosyjskim:
https://en.topwar.ru/142666-artilleriya-krupnyy-kalibr-122-mm-gaubica-obrazca-1910-30-gg-ustarevshiy-geroy-voyny.html