1944 M2A1 105mm Houwitser

De 105 mm houwitser, specifiek de M2A1 (later hernoemd naar M101), werd ontwikkeld door het Ordnance Department van het Amerikaanse leger en kwam in dienst in 1941. Ontworpen voor mobiliteit, betrouwbaarheid en precisie, werd het een essentieel artilleriestuk voor de Amerikaanse troepen in de Tweede Wereldoorlog. De ontwikkeling had als doel een veelzijdige veldhouwitser te bieden, in staat om hoog-explosieve granaten effectief af te vuren tegen vijandelijke troepen, versterkingen en lichte bewapening. Tijdens de oorlog werden er 10.200 stuks geproduceerd.
Een op de vijf granaten die door het Amerikaanse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog werd afgevuurd, was een 105 mm hoog-explosieve granaat. Deze woog 42 pond en was "semi-vast," wat betekent dat het als een complete ronde werd geleverd, maar de granaat kon uit de huls worden verwijderd en het aantal van de zeven voortstuwingsladingen kon worden aangepast voor bereik.

Fabrikant

Deze 105 MM M2A1 Howitzer werd vervaardigd door de Chain Belt Company in Milwaukee, Wisconsin. In 1944 begon het bedrijf ook met de productie van geweren, houwitsers, luchtverdedigingskanonnen (gew eren), tanktorens, munitieheffers voor marinevaartuigen en torens, rupsbanden en geschutbescherming voor de LVT(A)-1 Alligator, als gevolg van de steeds groter wordende vraag vanuit het leger.

Model

De verschillen tussen de M2 en M2A1 houwitser omvatten enkele wijzigingen aan de lade. De oorspronkelijke M2-vijl had elektrische remmen (die werden aangedreven door een kleine batterij nabij de achterkant van de rechter spoor), terwijl de latere M2A1-vijl de remmen had verwijderd (hoewel in sommige gevallen de batterijdoos op geüpgradede M2-vijlen kon zijn blijven zitten). In augustus 1943 werd de M2A2-vijlversie geïntroduceerd met een groter schild en een "buffer" gemonteerd, en een afgesloten schroefdraaimecanisme.

Inzet

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bestonden de Amerikaanse artillerieregimenten uit een HQ-detachement, één 155 mm artilleriebataljon en drie 105 mm artilleriebataljons. Zowel de 155 mm als de 105 mm bataljons hadden elk twaalf kanonnen, verdeeld in drie batterijen van vier kanonnen. Dit gaf elk regiment een totaal van twaalf 155 mm houwitsers en zesendertig 105 mm houwitsers.

Primair ingezet door Amerikaanse infanterie- en artillerie-eenheden, heeft de 105 mm houwitser uitgebreide actie gezien in zowel het Europese als het Stille Oceaan-theater, evenals in latere conflicten zoals de Koreaanse en Vietnamoorlogen. Bekend om zijn duurzaamheid en gebruiksvriendelijkheid, is het een essentieel onderdeel geworden in artilleriearsenalen wereldwijd en is het aangeschaft door 67 verschillende landen, waarbij veel legers de M101 na de Tweede Wereldoorlog hebben omarmd.