1942 M2A1 105mm Howitzer

De 105 mm howitzer, specifiek de M2A1 (later hernoemd tot M101), werd ontwikkeld door het Ordnance Department van het Amerikaanse leger en kwam in 1941 in dienst. Ontworpen voor mobiliteit, betrouwbaarheid en precisie, werd het een essentieel artilleriestuk voor de Amerikaanse strijdkrachten tijdens de Tweede Wereldoorlog. De ontwikkeling was gericht op het bieden van een veelzijdige veldhowitzer die in staat was om hoogexplosieve granaten effectief af te vuren tegen vijandelijke troepen, fortificaties en lichte bepantsering. Er werden 10.200 exemplaren geproduceerd tijdens de oorlog.
Eén op de vijf granaten die door het Amerikaanse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog werden afgevuurd, was een 105 mm hoogexploosieve ronde. Deze woog 42 pond en was "semi-vast", wat betekent dat het werd geleverd als een compleet pakket, maar de granaat kon worden verwijderd uit de behuizing en het aantal van de zeven voortstuwingsladingen kon worden aangepast voor afstand.

Fabrikant

Deze 105 mm M2A1 howitzer werd in 1942 vervaardigd door de United Engineering & Foundry Company in de Verenigde Staten. United Engineering & Foundry Co. was een particuliere industriële fabrikant die betrokken was bij de oorlogsinspanningen van Amerika tijdens de Tweede Wereldoorlog. De bijdrage aan deze productie weerspiegelt de belangrijke rol van de Amerikaanse zware industrie in het voorzien van de geallieerde strijdkrachten van essentiële militaire uitrusting. De 105 mm M2A1 werd een van de standaard veldhowitzers van het Amerikaanse leger, gewaardeerd om zijn betrouwbaarheid, mobiliteit en effectieve vuursupport. Dit voorbeeld uit 1942 vertegenwoordigt een interessant stuk van de Amerikaanse militaire en industriële geschiedenis tijdens de oorlog.

Model

De verschillen tussen de M2 en M2A1 houwitzer omvatten enkele aanpassingen aan de sluiting. De oorspronkelijke M2-onderstel had elektrische remmen (die werden aangedreven door een kleine accu nabij de achterkant van de rechter spoor), en het latere M2A1-onderstel had de remmen verwijderd (hoewel de accubak in sommige gevallen op de geüpgradede M2-onderstellen kon blijven zitten). In augustus 1943 werd de M2A2-onderstelversie geïntroduceerd met een groter schild en een 'buffer' gemonteerd, en een ingekapseld schroefdraai mechanisme.

Inzet

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bestonden de Amerikaanse artillerieregimenten uit een HQ-detachement, één 155 mm artilleriebataljon en drie 105 mm artilleriebataljons. Zowel de 155 mm als de 105 mm bataljons hadden elk twaalf kanonnen, verdeeld over drie batterijen van vier kanonnen. Dit gaf elk regiment een totaal van twaalf 155 mm houwitsers en zesendertig 105 mm houwitsers.

Primair ingezet door Amerikaanse infanterie- en artillerie-eenheden, zag de 105 mm houwitser uitgebreide actie in zowel het Europese als het Pacifische theater, evenals in latere conflicten zoals de Koreaanse en Vietnamese oorlogen. Bekend om zijn duurzaamheid en gebruiksgemak, werd het een stalproduct in artilleriearsenalen over de hele wereld en werd het aangeschaft door 67 verschillende landen, waarbij vele legers na de Tweede Wereldoorlog de M101 adopteerden.